Dune: Awakening-review (PS5)

Ik haat survivalgames… alleen blijkbaar niet op Arrakis

Ik houd niet van survivalgames. Ik heb geen behoefte om na een lange werkdag virtueel hout te hakken, stenen bij elkaar te rapen en iedere drie minuten te controleren of mijn personage alweer honger, dorst of een andere levensbedreigende behoefte heeft.

Geef me een wereld om te ontdekken, een goed verhaal en interessante personages en ik ben uren zoet. Geef me een bijl en de opdracht om twaalf bomen om te hakken voor een werkbank en ik ga nog liever echt de vaatwasser uitruimen.

En natuurlijk moest uitgerekend Dune, een van mijn favoriete sciencefictionwerelden, een survivalgame krijgen.

Toch moet ik met enige tegenzin iets toegeven: als er één fictieve wereld bestaat waarin survival niet uit de lucht gegrepen voelt, dan is het Arrakis.

Dorstig op Arrakis

Arrakis is in de boeken en in de films ook een planeet die je actief dood probeert te maken. Water is er kostbaarder dan geld, de zon verbrandt je levend en onder het zand liggen wezens waarvoor jij ongeveer de voedingswaarde van een borrelnootje hebt.

Dune: Awakening begrijpt dat uitstekend. In het begin betekent dat helaas ook dat je behoorlijk veel bezig bent met precies die dingen waar ik normaal gesproken op afknap. Materialen verzamelen. Water regelen. Spullen maken. Een onderkomen bouwen. Weer materialen verzamelen, omdat je voor dat ene ding blijkbaar nét niet genoeg van materiaal nummer 37 hebt meegenomen.

Mijn eerste uren bestonden dan ook uit een merkwaardige combinatie van genieten van Arrakis en mopperen, omdat ik alweer dorst had.

Maar juist doordat al die systemen zo logisch voortkomen uit deze wereld, kon ik ze beter verdragen . Water verzamelen is hier geen metertje dat een ontwikkelaar heeft toegevoegd, omdat survivalgames nu eenmaal een dorstbalk horen te hebben. Het is een fundamenteel onderdeel van het bestaan op Arrakis. Een stillsuit voelt daardoor niet alleen als betere gear, maar als iets wat daadwerkelijk thuishoort in deze wereld.

Eindelijk de woestijn in

En, nog beter, naarmate ik betere uitrusting kreeg en mijn actieradius groter werd, hoefde ik steeds minder aandacht te besteden aan de dagelijkse beslommeringen. Hoera! Ineens was ik niet écht meer bezig met overleven, maar vooral met ontdekken.

Arrakis blijkt gelukkig een fantastische wereld om in rond te neuzen. Dat klinkt misschien vreemd voor een planeet die voor een aanzienlijk deel uit zand bestaat, maar Funcom weet van die enorme leegte juist iets aantrekkelijks te maken. Iedere keer wanneer ik verder van mijn veilige basis afdwaal, wil ik weten wat er achter de volgende rotsformatie of zandvlakte ligt.

Tegelijkertijd voelt geen enkele tocht volledig veilig. Je leert de zon serieus te nemen, houdt rekening met zandstormen en weet dat een rit over een open vlakte zomaar kan eindigen met een bijzonder grote mond om je achterwiel.

Tijdens een potje minen zag ik een zandstorm aankomen. Ik dacht nog voldoende tijd te hebben om mijn spullen te pakken en weg te komen, maar was nét te laat terug bij mijn voertuig. Binnen enkele seconden zag ik praktisch niets meer… en reed ik zo de bek van een zandworm in.

Alleen op de zandplaneet

Dat ik Dune: Awakening in singleplayer kan spelen, helpt enorm. Een wereld als Arrakis wordt er sterker van wanneer ik me klein en alleen voel. Ik hoef niet voortdurend rekening te houden met andere spelers en kan op mijn eigen tempo kijken wat ik wil gaan doen.

Soms ga ik op pad. Soms verzamel ik spullen. Soms rommel ik wat aan mijn huis, hoewel ik nooit degene zal worden die drie avonden besteedt aan de perfecte plaatsing van een virtuele boekenkast. En soms zie ik in de verte iets interessants en besluit ik dat mijn oorspronkelijke plannen niet meer bestaan.

Daarmee kruipt Dune: Awakening meer richting een openwereld-RPG dan ik vooraf had verwacht. Er is bovendien een daadwerkelijk verhaal en Funcom heeft zichzelf behoorlijk wat vrijheid gegeven door voor een alternatieve tijdlijn te kiezen. Paul Atreides is nooit geboren en daarmee kan de ontwikkelaar bekende namen, facties en gebeurtenissen gebruiken zonder voortdurend achter het verhaal van de boeken aan te hoeven lopen.

Als Dune-liefhebber vind ik dat ontzettend leuk. Ik herken genoeg om me thuis te voelen, maar weet niet automatisch hoe alles zal verlopen.

Maar geef me toch die RPG maar

Betekent dit dat Dune: Awakening stiekem precies de Dune-game is waarop ik al jaren wacht?

Nee.

Zet morgen een enorme singleplayer-RPG voor mijn neus waarin ik me volledig kan onderdompelen in de politieke intriges, moeilijke keuzes moet maken en uren met interessante personages kan praten, en ik ruil mijn waterzuiveringsinstallatie zonder enige emotionele schade in.

Dune is voor mij uiteindelijk veel meer dan overleven in de woestijn. Juist de politiek, religie, machtsspelletjes en personages maken deze wereld zo fascinerend. Dune: Awakening raakt daar wel aan, maar survival blijft het fundament.

Ook de gevechten gaan me niet van gedachten doen veranderen. Die vind ik vooral veel te makkelijk. Op een planeet waar een wandeling naar de supermarkt theoretisch al dodelijk zou moeten zijn, verwacht ik iets meer weerstand van de mensen die daadwerkelijk proberen me om zeep te helpen.

Maar misschien hoeft Dune: Awakening ook helemaal niet mijn ideale Dune-game te zijn. Want zelfs na dagen spelen start ik hem nog steeds met plezier op. Niet omdat ik ineens heb ontdekt dat ik dol ben op grondstoffen verzamelen of omdat het bouwen van een huis mijn ware roeping blijkt te zijn. Ik speel verder omdat ik wil zien wat er nog meer op Arrakis te vinden is.

Blijkbaar had ik geen hekel aan survivalgames. Ik speelde ze gewoon nog nooit op Arrakis.

Score: 8/10

Bedankt voor het lezen!

Vind je dit artikel leuk en wil je me steunen? Je kunt me een fooi geven via de knop hieronder. Elke bijdrage helpt me om nog meer geweldige content voor jullie te maken. Bedankt voor je steun!