Waarom gamers Luigi in Mario 64 zó graag wilden vinden

En het bizarre is: we geloofden het ook nog.

Niet omdat gamers naïef waren, maar omdat games ons jarenlang hebben geleerd dat geheimen écht bestaan. Dat is misschien wel waarom gamehoaxes vroeger zo perfect werkten. Games zaten vol verborgen levels, geheime personages, cheatcodes en bizarre easter eggs. Soms moest je honderd muntjes verzamelen. Soms precies op het juiste moment op Start drukken. Soms drie keer linksom draaien op een of andere moeilijk bereikbare plek. En dus voelde een gerucht over Luigi in Mario 64 helemaal niet zo onmogelijk.

Dat verhaal rondom Luigi is achteraf bijna aandoenlijk. Spelers staarden urenlang naar die beroemde fontein op de binnenplaats van Peach haar kasteel, omdat ze in een wazige texture de tekst “L is real 2401” dachten te lezen. Dat moest wel een hint zijn. Luigi was ergens verstopt. En sowieso, Nintendo zou nooit een Mario-game maken zonder Luigi… toch?

En daar gebeurt iets interessants. Ons brein is namelijk geobsedeerd door patronen. Geef mensen een onduidelijke texture en genoeg verlangen, en ze gaan vanzelf betekenis zien. Dat is dezelfde reden waarom mensen gezichten herkennen in wolken of spoken denken te zien op korrelige foto’s. Alleen hadden games daar nog een extra laag bovenop: soms bleken bizarre geruchten namelijk daadwerkelijk waar.

Dat is het geniale aan oude games. Ze maakten spelers nieuwsgierig én paranoïde tegelijk. Er bestonden namelijk écht verborgen dingen: geheime eindes, verborgen levels, unlockable characters, mysterieuze NPC’s. Dus waarom zou Luigi níét bestaan? Of Mew onder die vrachtwagen. Of Bigfoot in San Andreas. Of Resident Evil 2-personage Akuma als geheim speelbaar karakter.

Dat laatste was trouwens compleet verzonnen door tijdschrift Electronic Gaming Monthly, dat spelers wijsmaakte dat je absurd ingewikkelde opdrachten moest uitvoeren om Akuma vrij te spelen. Mensen zijn daar maanden mee bezig geweest. En ik snap dat wel.

Gamehoaxes werkten vroeger ook omdat het internet nog geen allesvernietigende factcheckmachine was. Als iemand op school zei dat iets zo was, dan bestond er altijd een kleine kans dat het waar was. Je kon niet binnen drie seconden YouTube openen en kijken hoe iemand Luigi vrijspeelt (in 4K mét een thumbnail van een geschokte YouTuber met open mond).

Mysterie kon nog bestaan. Sterker nog: die onzekerheid maakte games groter. Magischer bijna. Alsof er altijd nóg iets verborgen zat achter de grenzen van wat jij al had ontdekt. Dat gevoel zijn we kwijtgeraakt.

Misschien zie je dat nergens beter dan bij Polybius, de beroemde arcadehoax uit de jaren 80. Volgens het verhaal verscheen er plots een mysterieuze arcadekast in Portland, waarna spelers nachtmerries, geheugenverlies en hallucinaties kregen. Mannen in zwarte pakken zouden speeldata verzamelen namens de overheid.

Complete onzin natuurlijk. Maar ook onweerstaanbaar. Want Polybius raakt aan iets wat perfect past bij hoe gamers vroeger naar games keken: het idee dat er misschien iets verboden, gevaarlijks of onbegrijpelijks verborgen zat achter die pixels. Niet alleen een game dus, maar een geheim.

En misschien is dat uiteindelijk de kern van al deze hoaxes: we wilden dat ze waar waren. Niet alleen omdat verborgen geheimen gewoon cool zijn, maar omdat ze games oneindig veel groter maakten dan het plastic doosje onder onze tv deed vermoeden. Elke urban legend gaf het gevoel dat er nog iets buiten bereik lag. Nog een mysterie. Nog een verhaal.

Dat verlangen zie je trouwens nog steeds terug, bijvoorbeeld onder de noemer fan theories. Gamers zijn nog altijd op zoek naar verborgen betekenis.

Alleen weten we tegenwoordig meestal binnen drie seconden of iets echt is.