Een fantastisch avontuur, maar waar zijn mijn vrienden?
Vier hoofdpersonen, vier verschillende verhaallijnen en een wereld waarin je met gemak tientallen, zo niet honderden, uren verdwaalt. Met Fire Emblem: Fortune’s Weave heeft Intelligent Systems werkelijk alles uit de kast getrokken. En: vrijwel al die onderdelen zitten ook nog eens verdraaid goed in elkaar. Maar… hoe groter mijn avontuur wordt, hoe meer ik soms terugverlang naar iets kleiners.
Vier helden, vier verhalen
Een knappe, mysterieuze zwaardvechter met vampiertrekjes? Ja hoor, mijn eerste hoofdrolspeler was binnen drie seconden gekozen. Dietrich mag dan niet de gezelligste man op feestjes zijn, zijn verhaal wist me tientallen uren bezig te houden. Maar hij is slechts een van de vier helden die in Fortune’s Weave de hoofdrol opeisen. Zo is er ook Leda, een danseres die op wraak zint, terwijl twee andere hoofdpersonen met hun eigen problemen en ambities rondlopen.
Alle vier nemen ze deel aan de Heroic Games, een groots toernooi waarbij de winnaar een wens mag doen. Dat klinkt misschien nog overzichtelijk, maar al snel vliegen de politieke intriges, mysterieuze gebeurtenissen en conflicterende belangen je om de oren. Ik zal eerlijk zijn: soms was ik de draad een beetje kwijt. Welke rare cult waren jullie ook alweer? Maar gek genoeg maakt dat me niet zoveel uit. De persoonlijke verhalen weten me namelijk prima bij de les te houden.
Het wordt nog leuker wanneer je aan een tweede, derde en vierde verhaallijn begint en ineens gebeurtenissen herkent. Hé, wacht eens even, dit heb ik eerder meegemaakt! Alleen stond ik toen aan de andere kant van het verhaal.
Aanvankelijk was ik bang dat ik vier keer min of meer hetzelfde avontuur voorgeschoteld zou krijgen, maar gelukkig is niets minder waar. Niet alleen verschillen de verhalen flink van elkaar, ook beschikt iedere hoofdrolspeler over eigen mogelijkheden op de wereldkaart. Ik had oprecht zin om alle vier de routes te doorlopen.
De tactische gevechten van Fortune’s Weave
Gelukkig is ook het tactische hart van Fire Emblem springlevend. En hoe! Je schuift je soldaten beurtelings over een speelveld, waarbij positionering, wapens, vaardigheden en een beetje vooruitdenken het verschil maken. Je kunt je leger bovendien eindeloos naar je hand zetten. Nieuwe vaardigheden, betere uitrusting, sterkere eenheden: voor liefhebbers van micromanagement (hallo, allemaal!) is het één groot feest.
Maar het zijn vooral de gevechtsvelden zelf die me telkens weer weten te verrassen. Met name de hoofdmissies en paralogues zijn heerlijk ontworpen. De ene keer moet je rekening houden met allerlei obstakels, de volgende keer krijg je een bijzondere doelstelling. En die opdrachten sluiten vrijwel altijd aan bij wat er in het verhaal gebeurt. Je beleeft dus telkens een klein avontuur op zichzelf.
Al moet ik (op Normal difficulty) toegeven dat ik Fortune’s Weave behoorlijk eenvoudig vind. Maar goed, ik ben dan ook zo iemand die eerst alle zijmissies afwerkt, iedere mogelijke verbetering doorvoert en haar soldaten tot op de laatste Combat Art voorbereidt voordat ze überhaupt een voet op het slagveld zetten. Dat mijn zorgvuldig opgebouwde moordmachine vervolgens korte metten maakt met de vijand, is misschien ook niet zo gek.
Een wereld vol mogelijkheden
Alsof al die veldslagen nog niet genoeg tijd opslokken, valt er tussendoor ook van alles te beleven. Je reist over een uitgebreide wereldkaart, verzamelt grondstoffen, helpt mensen met hun problemen en duikt regelmatig een dungeon in. Die laatste zijn trouwens een fijne toevoeging. Even geen tactisch schaakspel, maar een eenvoudiger RPG-gevechtssysteem.
Ook voor de presentatie mag Intelligent Systems zichzelf een schouderklopje geven. De tekenstijl is prachtig, de personages zien er fantastisch uit en de muziek doet precies wat goede gamemuziek moet doen.
Wat ik misschien nog wel het meest waardeer, is dat Intelligent Systems niet bang is om de boel opnieuw flink op te schudden. Fortune’s Weave is geen Three Houses 2.0 en ook geen Engage met een ander likje verf. De vier verhaallijnen, de wereldkaart en de verschillende activiteiten geven deze Fire Emblem een heel eigen gezicht. En ondanks de gigantische omvang voelt het zelden alsof de ontwikkelaars zomaar wat ideeën bij elkaar hebben gegooid.
Een groter avontuur, maar een kleinere persoonlijke wereld
Toch zit er één steentje in deze verder bijzonder efficiënte Fire Emblem-machine. Want hoe indrukwekkend Fortune’s Weave ook is, ik mis de intimiteit van Three Houses.
In die game waren álle personages zoveel meer dan poppetjes die ik over een speelveld schoof. Als er eentje sneuvelde, was dat geen kwestie van ‘jammer van die goede stats’, maar een regelrechte ramp.
Fortune’s Weave heeft absoluut interessante personages. De hoofdpersonen zijn fascinerend en ook hun belangrijkste bondgenoten krijgen genoeg aandacht om je aan ze te hechten. Maar de vele andere soldaten die je onderweg kunt rekruteren, zijn niet meer dan opvulling.
Zo had ik op een gegeven moment nog een boogschutter nodig. Dus keek ik wie ik het gemakkelijkst kon rekruteren en voilà: probleem opgelost. Inmiddels heb ik een uitstekende piratenboogschutter rondlopen. Sterke kerel, doet prima zijn werk. Maar of hij nou echt bij de rest van mijn gezelschap past?
En dat is jammer, want juist die persoonlijke verbondenheid maakte Three Houses voor mij zo bijzonder. Het verschil merk je ook tijdens de sociale activiteiten. Op papier klinkt het allemaal hartstikke gezellig: samen eten, naar het theater en een bad nemen. Maar in de praktijk blijft het allemaal wat oppervlakkig.
Waar ik in Three Houses alles aan de kant schoof voor een kopje thee met mijn leerlingen, voelt een bezoek aan de hoofdstad in Fortune’s Weave soms meer als het afwerken van een boodschappenlijstje. Vooral de wekelijkse reset kan me behoorlijk op de zenuwen werken. Ben ik net lekker op avontuur, moet ik alweer terug, omdat er nieuwe activiteiten beschikbaar zijn. En aangezien reizen kostbare tijd verbruikt, kan ik vervolgens ook nog eens gaan zitten rekenen hoe ik alles zo efficiënt mogelijk afhandel.
En nee, niemand verplicht me om alles te doen. Maar stel nou dat ik ergens een fantastisch gesprek mis? Of een bijzonder moment tussen twee personages? Dat risico kan ik natuurlijk niet nemen. Dus hup, weer naar de hoofdstad. Badderen, toneelspelen, eten. Klaar? Mooi. Kunnen we nu weer verder? YES.
Het is een gekke tegenstelling. Ik vind het heerlijk dat Fortune’s Weave zoveel mogelijkheden biedt, maar verlang soms juist terug naar de eenvoud van een middagje thee drinken in het klooster.
Fire Emblem: Fortune’s Weave is fantastisch, maar niet mijn favoriet
Laat er geen misverstand over bestaan: Fire Emblem: Fortune’s Weave is een geweldige strategische RPG. De verschillende verhaallijnen zijn boeiend, de gevechten behoren tot het beste wat de serie te bieden heeft en er valt zó ontzettend veel te ontdekken… Bovendien verdient Intelligent Systems alle lof voor de manier waarop het de vertrouwde formule telkens opnieuw weet uit te vinden.
Fortune’s Weave is misschien wel een van de meest ambitieuze Fire Emblems ooit. En ik geniet er met volle teugen van. Maar groter is niet automatisch beter. Dus als ik mocht kiezen met wie ik vanavond een kopje thee zou drinken, dan wist ik het wel.
Score: 9/10
Bedankt voor het lezen!
Vind je dit artikel leuk en wil je me steunen? Je kunt me een fooi geven via de knop hieronder. Elke bijdrage helpt me om nog meer geweldige content voor jullie te maken. Bedankt voor je steun!
