Review: deze Bruce Springsteen-film voelt anders dan andere muziekbiopics
De recensies van Springsteen: Deliver Me From Nowhere zijn prima. Niet geweldig, niet baanbrekend. Gewoon prima. En toch denk ik er al dagen aan. Daarmee doet Springsteen: Deliver Me From Nowhere iets wat maar weinig muziekbiopics lukt.
Ik draai Bruce Springsteen weer grijs. Lees interviews. Zoek oude optredens op. Niet omdat de film Springsteen: Deliver Me From Nowhere me ervan heeft overtuigd dat The Boss een genie is. Dat wist ik eigenlijk al. In eerste instantie dacht ik daarom dat het kwam doordat de film openhartig is over depressie en mentale gezondheid – als psycholoog natuurlijk altijd dankbare onderwerpen. Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik het gevoel kreeg dat dat niet de echte reden was.
De legende opzij
Wat me fascineert aan Springsteen: Deliver Me From Nowhere is niet dat Bruce Springsteen worstelt. Het is dat de film de legende even opzijschuift . Bij veel muziekbiopics draait het uiteindelijk om dezelfde vraag: hoe werd deze persoon een icoon? Hoe groeide Freddie Mercury uit tot Freddie Mercury? Hoe werd Elton John Elton John? Hoe ontstond Elvis? Deliver Me From Nowhere lijkt een andere vraag te stellen. Waarom maakte Bruce Springsteen Nebraska? Dat klinkt als een klein verschil, maar het voelt als een compleet andere film.
Waarom Nebraska?
Waar veel muziekbiopics proberen een complete carrière in twee uur te proppen, kiest Springsteen: Deliver Me From Nowhere juist voor één specifieke periode. Geen greatest hits-overzicht. Geen aaneenschakeling van successen. Geen verhaal over hoe Bruce Springsteen Bruce Springsteen werd. De film zoomt in op de totstandkoming van Nebraska, een kaal en persoonlijk album dat qua sfeer nauwelijks verder van Born in the U.S.A. had kunnen liggen.
Bruce heeft op dat moment alles wat een muzikant zich kan wensen. Succes. Een band. Studio’s. Producers. Hij zou een groter album kunnen maken. Een commerciëler album. Een veiliger album. In plaats daarvan blijft hij terugkeren naar een stapel eenvoudige thuisopnames. Nebraska kan uitpakken als een enorm slechte carrièrestap. Maar het is iets dat eruit móést. Technisch gezien zijn die opnames verre van perfect. Maar blijkbaar zit er iets in die tapes dat verloren zou gaan zodra iemand eraan begint te sleutelen.
Geen afgerond verhaal
Veel verhalen volgen een vertrouwd patroon. Eerst de crisis, dan de overwinning. Eerst de pijn, dan het meesterwerk. We houden van dat soort verhalen omdat ze geruststellend zijn. Ze suggereren dat alles uiteindelijk ergens toe leidt. Dat moeilijke periodes achteraf betekenis krijgen. Springsteen: Deliver Me From Nowhere biedt die geruststelling niet. Niet een man die zijn demonen verslaat en daarna Nebraska maakt. Maar een man die Nebraska maakt terwijl die demonen er nog gewoon zijn.
De afgelopen tijd ben ik steeds minder gaan geloven in afgeronde verhalen. In het idee dat er een moment komt waarop alles op zijn plek valt en je eindelijk begrijpt wat het allemaal betekende. Misschien komt dat doordat het leven zich weinig aantrekt van nette verhaallijnen. Sommige vragen blijven vragen. Sommige verliezen blijven verliezen.
En toch bestaat Nebraska.
Bedankt voor het lezen!
Vind je dit artikel leuk en wil je me steunen? Je kunt me een fooi geven via de knop hieronder. Elke bijdrage helpt me om nog meer geweldige content voor jullie te maken. Bedankt voor je steun!
Most Anticipated met Alie 