Waarom de Ocarina of Time-remake precies op tijd komt

Niet nostalgie, maar aandacht maakt OoT nog altijd bijzonder

Nintendo heeft een remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time voor de Nintendo Switch 2 aangekondigd. Voor veel fans is dat een nostalgische trip terug naar hun jeugd. Voor mij voelt het vooral als een herinnering aan iets wat moderne games steeds minder vaak bieden: focus.

De reacties op de Switch 2-remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time waren voorspelbaar. Nostalgie. Jeugdsentiment. Mensen die hun meest favoriete Zelda-game ooit opnieuw willen beleven. Begrijpelijk. Ocarina of Time behoort nog altijd tot de meest geliefde games aller tijden. Ook van mij. Máár de timing van deze remake is ook nog om een andere reden interessant.

Meer vrijheid, minder focus

Misschien hebben we juist nu weer een lineaire Zelda nodig. Dat klinkt bijna als ketterij in een tijdperk waarin open werelden de norm zijn geworden. Zelda zelf is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Breath of the Wild en Tears of the Kingdom gaven spelers een ongekende vrijheid. Je kunt vrijwel direct naar de eindbaas lopen, bergen beklimmen, experimenteren met systemen en urenlang rondzwerven zonder ook maar één stap richting het hoofdverhaal te zetten. Op papier klinkt dat fantastisch. En vaak is het dat ook.

Maar soms betekent die vrijheid ook dat ik drie uur later besef dat ik eigenlijk vooral koroks heb gezocht en vergeten ben waarom ik überhaupt die kant op liep.

Ik denk dan ook minstens zo vaak terug aan lineaire Zelda-games als Ocarina of Time, Twilight Princess en Skyward Sword. Lange tijd schreef ik dat toe aan nostalgie. Natuurlijk mis ik de iconische dungeons en het gevoel van progressie. Maar wat ik eigenlijk mis, is aandacht.

Waarom we ons Ocarina of Time nog steeds herinneren

Openwereldgames geven ons vrijheid. Maar die vrijheid komt met een prijs. Elke paar minuten moet je een keuze maken. Waar ga ik heen? Welke quest doe ik eerst? Heb ik iets gemist? Is daar achter die heuvel nog iets interessants? Psychologen weten al langer dat keuzes mentale energie kosten. Omdat ons brein voortdurend moet schakelen tussen mogelijkheden. Eén keuze is geen probleem. Honderd keuzes op een avond worden vermoeiend.

Ocarina of Time deed iets anders dan moderne openwereldgames zoals Breath of the Wild en Tears of the Kingdom. De game vertrouwde erop dat de ontwikkelaars wisten waar ze je wilden hebben. Eerst naar de Deku Tree. Dan naar Hyrule Castle. Vervolgens naar Death Mountain. Iedere stap had een duidelijke plek binnen het grotere geheel. Ocarina of Time pakte me als het ware bij mijn groene tuniekje vast en zei: “Kom mee. Ik heb iets voor je.”

En nee, dat is geen beperking. Dat is een luxe. Want daardoor herinner ik me nog steeds de eerste keer dat ik de Master Sword uit zijn sokkel trok. Daarom weet ik nog precies hoe het voelde om de Water Temple binnen te stappen – of dat goed of slecht is, laat ik in het midden. Daarom voelt de ontmoeting met Princess Zelda voor mij nog altijd als een echt moment en niet als een willekeurige gebeurtenis tussen twintig zijmissies door.

Ik herinner me die momenten niet omdat ze objectief beter waren dan alles wat moderne Zelda-games bieden. Ik herinner me ze omdat Ocarina of Time mijn aandacht voortdurend naar de belangrijke momenten leidde. Die momenten waren memorabel dankzij de structuur.

De luxe van minder keuzes

Dat maakt de aangekondigde Ocarina of Time-remake voor Nintendo Switch 2 juist nu zo interessant. Niet omdat de game ons terugbrengt naar de jaren negentig, maar omdat hij ons herinnert aan iets wat we onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt. We gaan er vaak automatisch van uit dat meer vrijheid leidt tot betere ervaringen. Meer mogelijkheden. Meer keuzes. Meer controle. Maar betere herinneringen ontstaan niet vanzelf uit meer vrijheid. We onthouden bepaalde games omdat ze precies wisten waar ze onze aandacht op moesten richten. Daarom komt deze remake precies op tijd. Niet omdat ik terug wil naar mijn jeugd (of nou ja…). Maar omdat Ocarina of Time me eraan herinnert hoe prettig het soms is als niet alles een keuze hoeft te zijn.

Bedankt voor het lezen!

Vind je dit artikel leuk en wil je me steunen? Je kunt me een fooi geven via de knop hieronder. Elke bijdrage helpt me om nog meer geweldige content voor jullie te maken. Bedankt voor je steun!